Lehen pertsonan kontatutako kontakizun honek familia, kulpa eta oroimenaren arteko korapiloak arakatzen ditu, eguneroko gertakari xume batetik —istripu txiki batetik— abiatuta. Elkarren artean gurutzatzen dira aitaren eta alabaren arteko distantziak, iragan politikoa eta gizartearen zauri kolektiboak, eta agerian uzten dituzte pertsonaien barruko ahotsak. Istorioak denboran zehar egiten du jauzi, oroitzapenek eta gogoetek gidatuta, eta pixkanaka doaz osatzen pertsonaien harreman sare konplexua, tentsioz eta ñabarduraz beteriko paisaia emozional batean. Testuak tonu intimo eta hausnartzailea du, irakurlea gertutik harrapatzen duena hizkera argi baina sakon baten bidez. Gai mingarriak jorratu arren, irakurtzeko arina eta erakargarria da, pertsonaien gizatasunak eta barne gatazkek indar handiz eusten diotelako. Oroimenaren eta kulparen gaineko galdera unibertsalak planteatzen ditu, erantzun errazik eman gabe, irakurlea bere kabuz pentsatzera gonbidatuz. Azken batean, kontakizun zintzo eta hunkigarria da, luzaroan buruan geratzen den horietakoa.