Mago Rosa

Por fin, os seus esforzos tiñan recompensa: Mago Rosa conseguira facer unha bolsa de coiro que tragaba todo. Abondaba con dicir: OEMOC! (unha palabra que, dada a volta, deixa de ser máxica). Despois de moitos experimentos, o Mago Rosa atopa unha fórmula para satisfacer a súa avaricia ilimitada. A partir deste momento empeza a encher a súa bolsa, á orde de Oemoc! (Cómeo!, ao revés). Así arrampla con todo na xastrería, no mercado, no banco -empregados e clientes incluídos- e ata no palacio máis fastoso da rexión. Con todo, o seu periplo incontrolable vese interrompido cando se atopa cunha bondadoso maceira que non dubida en enfrontarse a el para protexer a un paxariño indefenso. E a saber por que, a maxia non funciona con aquel paxaro. Este conto demostra que non hai inimigo pequeno: unha simple árbore e un ave diminuta son capaces de tolear un mago e ata neutralizar os seus poderes.