VAL tan doce e sombrío

Cando o home enfermouela deixou a casa da cidadee regresou á aldea,á casa familiar, á xaneladende a que falarcoa lúa. Estamos ante un autor que sabe poñerse ás ordes da emoción cando unha luz que chega sen previo aviso, desde un algures moitas veces descoñecido, lle dita o primeiro verso. O camiño que arrancou na vaga epifanía inicial vai medrando daquela arredor da libre e disciplinada asociación das palabras, ganduxando imaxes e metáforas e someténdose nun incógnito azar ás imposicións do ritmo. Acaba chegando así, trenzada cuns versos puramente espontáneos e outros procurados a golpe de oficio, a música marabillosa do encontro coa verdade. E aínda que nada na poesía é absoluto, o certo é que este é un libro absolutamente a favor da lembranza conmovida, nado por e para unha nai que cegou dúas veces, unha polo glaucoma, e a outra polo cruel esquecemento. Mais, tamén, unha nai que nunca perdeu nin a tenrura nin a luz. Estamos, por tanto, ante unha colección de poemas nos que, como escribiu Eva Veiga: “cada sombra é unha escada no corazón da luz”.